Nurijavanschoonhoven

19 maart 2020

Vandaag, precies twintig jaar geleden, werden mijn broer en ik geadopteerd uit Rusland. Die dag voelt als de verjaardag van ons gezin. Ieder jaar opnieuw halen we dezelfde herinneringen naar boven; van onze eerste ontmoeting in het kindertehuis in Oeljanovsk, de uitspraak van de Russische rechter waar mijn broer en ik werden toegewezen aan onze ouders tot het eerste nachtje als gezin in Nederland. Het verhaal begon in het kindertehuis en eindigde in het heden. Wat zich daarvoor had afgespeeld, was grotendeels onduidelijk. Dankzij het televisie programma Spoorloos vond ik afgelopen oktober mijn biologische moeder en haar broers en zussen terug. Mijn ouders en broer waren daar ook bij. Samen kwamen we twintig jaar geleden naar Nederland en samen hebben we mijn biologische moeder en familie ontmoet. Voor mij het aller dierbaarste moment in mijn leven. We vieren vandaag als gezin niet alleen ons twintig jarig jubileum, maar ook de hereniging met mijn moeder en haar familie.

***

Ik ben diep geraakt door alle lieve reacties en donaties die er na de uitzending zijn gedaan. Echt overweldigend. Uit de grond van mijn hart, dank daarvoor. Er is een geweldig geldbedrag opgehaald, waar ik mijn moeder en haar zusje Ravza mee ga helpen. Ik voel mij daar heel erg verantwoordelijk voor. Ik wil graag met jullie delen, hoe het met mijn moeder gaat en wat nu de vervolgstappen zijn. Bij ontwikkelingen post ik een update op mijn website. 

***

Mijn moeder Railya is eind december ontslagen uit de kliniek in Oeljanovsk en woont nu bij tante Ravza. Dit was twee maanden na mijn ontmoeting met haar. Ik was zo opgelucht toen ik dit hoorde. De indrukken die ik in de kliniek heb opgedaan, hebben mij enorm aangegrepen. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik een beter beeld heb gekregen van mijn moeders leven. Ik werd geconfronteerd met de harde realiteit. Op de dag van het vertrek ging ik een laatste keer met tante Ravza en Sergey (correspondent Spoorloos) langs de kliniek. Nog een keer zou ik mijn moeder omarmen en haar vertellen dat ik onvoorwaardelijk veel van haar houd. Echter kreeg ik de kans niet. De arts stond het niet toe dat ik mijn moeder nog een keer zou zien. De machteloosheid die ik toen voelde, werd een drijfveer voor mij. Ik ga haar hoe dan ook helpen. In de periode dat zij nog in de kliniek verbleef, kon ik vrij weinig voor haar betekenen. Echter zodra zij daar werd ontslagen, is er een afspraak bij een psychiater in Oeljanovsk gemaakt voor een her-diagnose. Haar voorgaande diagnose dateerde van veertig jaar geleden. Onlangs heeft deze her-diagnose plaats gevonden. De psychiater liet haar diagnose intact. Wel heeft hij haar minder zware medicatie voorgeschreven. Hij zal haar iedere twee maanden zien en waar nodig bijsturen. De kans dat haar geestelijke toestand dusdanig verslechterd dat ze hierdoor gedwongen opgenomen moet worden is hiermee aanzienlijk verlaagd. Mocht het toch zover komen, zal zij worden opgenomen in een kliniek in Kazan. Via Sergey, liet tante Ravza weten dat het nu beter gaat met mijn moeder. Ik heb geen rechtstreeks contact met mijn moeder, maar wel regelmatig met tante Ravza. Ook met Sergey heb ik geregeld contact. Door zijn hulp, kunnen we op afstand al veel doen voor mijn moeder en tante Ravza. Zo heeft hij een bedrijf in Barysh gevonden, die de waterleidingen bij het huisje van tante Ravza zal gaan aanleggen. Zodra de grond ontdooid is, zal hiermee begonnen worden. Hiermee is dan ook een start gemaakt, met het verbeteren van hun leefomstandigheden. Stapsgewijs zullen we verder gaan om mijn moeders en tante Ravza’s leven dragelijker te maken.

Geld inzamelen | Doneeractie.nl