11 juli 2020

In mijn vorige update, een aantal maanden geleden, was ik nog volop in de veronderstelling dat ik begin juni weer naar Rusland zou gaan. Om in eerste plaats tijd door te brengen met mijn moeder en familie en daarnaast ook zelf te kunnen zien wat de inzamelingsactie voor hen al heeft bewerkstelligd. Ik had dit ontzettend graag met jullie willen delen. Door de corona-pandemie is er een streep door dit bezoek gegaan en het is nog onduidelijk wanneer dit wordt ingehaald. Toch valt er het nodige te schrijven.

 

Opname
Op 17 april kreeg ik van Sergey (correspondent Spoorloos en goede vriend) te horen dat mijn moeder weer gedwongen was opgenomen in de psychiatrische inrichting in Oeljanovsk. Dit was amper vier maanden na haar laatste opname. Vanwege het corona-virus werd mijn moeder opgenomen in de meest nabije kliniek en kon er niet worden uitgeweken naar Kazan. Het is onmacht, maar toch steekt het. Mijn moeder is 3 juli ontslagen uit de kliniek. Ze heeft al die tijd geen bezoek mogen ontvangen. Sergey heeft meerdere pogingen ondernomen om in contact te komen met de behandelde arts van mijn moeder. We wilden namelijk graag op de hoogte worden gehouden van haar situatie. Tevergeefs. Zelfs tante Ravza, eerstverantwoordelijke van mijn moeder, werd hier niet over geïnformeerd. Gelukkig is ze weer thuis en gaat het volgens tante Ravza redelijk goed met haar.

 

Her-diagnose
In 1975 werd er bij mijn moeder schizofrenie vastgesteld. Ze was toen zeventien jaar. Er is nooit verder onderzoek naar haar ziektebeeld gedaan en wij weten dan ook niet hoe dit zich de afgelopen 45 jaar heeft ontwikkeld. Ze heeft al die jaren veel medicatie geslikt, wat ongetwijfeld haar weerslag heeft op haar huidige toestand. Hierbij nog weggelaten dat zij meermaals per jaar voor een aantal maanden gedwongen wordt opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Waarbij de omstandigheden en de zorg te wensen overlaten. Dat mijn moeder af en aan in een inrichting verblijft, kan betekenen dat de schizofrenie niet onder controle is. Het is daarom extra belangrijk dat zij opnieuw gediagnosticeerd wordt. Door middel van een her-diagnose hopen wij meer inzicht te krijgen in de mentale gezondheid van mijn moeder zodat zij gericht behandeld kan worden. Met als doel dat zij zich zo prettig mogelijk voelt en minder vaak gedwongen moet worden opgenomen. Dat heeft dan ook de hoogste prioriteit.

Nadat mijn moeder eind februari van dit jaar een her-diagnose had ondergaan bij een vooraanstaande psychiater in Oeljanovsk, had ik vrijwel direct mijn vraagtekens over de handelswijze van desbetreffende specialist. Hoewel ik helemaal niet thuis ben in de wereld van de psychiatrie, had ik hier geen goed gevoel bij. Zo concludeerde hij, in een gesprek van een halfuur, dat mijn moeder aan schizofrenie lijdt. Hij liet haar diagnose intact maar schreef haar wel nieuwe medicatie voor. De psychiater had zijn bevindingen gedaan zonder dat hier een uitgebreide (hetero)anamnese en screening aan vooraf was gegaan. Ik verwerp niet dat mijn moeder aan een vorm van schizofrenie lijdt, maar ik heb mijn twijfels of er sprake is van een adequate her-diagnose. Ze had weliswaar nieuwe medicatie voorgeschreven gekregen, maar waarop dat gebaseerd was is onduidelijk. Sergey en tante Ravza waren bij deze her-diagnose aanwezig. Sergey deed mij dan ook uitgebreid verslag van het bezoek en ook hij uitte zijn bedenkingen.

Een her-diagnose bij een andere psychiater lag niet voor handen, waarop ik besloot om in Nederland naar mogelijkheden te gaan kijken. Zo ben ik in contact gekomen met het echtpaar Johan en Joke Bronsvoord. Zij hadden de uitzending van Spoorloos gezien en mij erna benaderd. Ze hebben goede kennissen die werkzaam waren of zijn in de psychiatrie in Nederland en die wellicht mijn moeder kunnen helpen. Het is echt hartverwarmend dat tot voorkort onbekenden zich zo willen inzetten om mijn moeder een beter leven te geven. Onlangs heb ik Johan en Joke ontmoet en hebben we gesproken over de mogelijkheden van een adequate her-diagnose voor mijn moeder. Zoiets realiseren blijkt in de praktijk een uitdaging te zijn. Het liefst haal ik mijn moeder naar Nederland toe voor een her-diagnose en behandeling. Echter is de volgende vraag of ik haar daar goed mee doe. Wij denken van niet; voor het welbevinden van mijn moeder is zij beter af in haar vertrouwde omgeving. Vanuit de kennissenkring van Johan en Joke wordt er hard meegedacht aan mogelijkheden om mijn moeder op afstand te helpen. Kort na mijn ontmoeting met Johan en Joke, liet Sergey weten dat er een Russische psychiater uit de stad Barysh, vlakbij Starotimosjkino, bereid is gevonden om mijn moeder te behandelen. Hij kent haar goed en had van haar voorgaande her-diagnose vernomen.  Hij staat open voor contact met een Nederlandse psychiater om advies in te winnen zodat hij mijn moeder gericht kan helpen. Via Johan en Joke is er nu ook een Nederlandse psychiater gevonden die welwillend is voor een nadere kennismaking met haar Russische collega. Dit is enorm hoopgevend. Sergey heeft binnenkort een afspraak met de Russische psychiater met als doel een rechtstreekse communicatielijn te kunnen opstarten tussen beide psychiaters. We richten onze pijlen daar nu volledig op.

                     

Renovatie
Het huisje van tante Ravza en mijn moeder blijkt in een enorm slechte staat te zijn. Dit is overigens niet tegen verwachting in. Tijdens mijn bezoek viel mij namelijk al het nodige op; geen stromend water, geen sanitaire voorzieningen en elektriciteit/gas om op te koken. Eind maart is er een aannemer bij het huisje wezen kijken om de conditie te beoordelen. Er moet het nodige aangelegd of gerenoveerd worden. Zo is er sprake van een lekkage en slechte isolatie. Dit laatste kost een vermogen aan stookkosten in de wintermaanden.  Ravza verbruikt veel meer houtblokken dan nodig doordat veel warmte onnodig verloren gaat. In Starotimosjkino is geen waterleidingsysteem, waardoor er een tientallen metersdiepe put moet worden geslagen. Bij het betrekken van stromend water naar het huisje van Ravza zal er tegelijkertijd riolering worden aangelegd. Bovenstaande zijn dan ook de belangrijkste pijlers van de verbouwing. Het is zaak om vooral het aanleggen van leidingen en het slaan van een waterput zo snel mogelijk te voltooien, aangezien de vorst in september weer in de grond zit. Echter is dit tot op heden niet gebeurd. Het bedrijf dat dit zou gaan uitvoeren, heeft ons drie maanden op een prijsopgave laten wachten. In eerste instantie dachten wij dat dit wellicht te maken had met het corona-virus, maar naarmate de tijd verstreek werden wij argwanend. Sergey heeft tot twee keer toe een ultimatum gesteld om een prijsopgave te sturen wat vervolgens niet gebeurde. Wij hebben toen zelf besloten om met dit bedrijf niet verder in zee te gaan. Als aan de voorkant afspraken niet worden nageleefd, is dit geen basis voor vertrouwen. Het is enorm teleurstellend, omdat we heel graag met die verbouwing willen beginnen. Toch blijft het zaak om zorgvuldig te blijven en beslissingen te nemen waar wij volledig achter staan. Sergey is nu in gesprek met een ander bouwbedrijf uit Oeljanovsk die de renovatie op zich kan nemen.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende update!

Liefs,
Nurija

 

 

19 maart 2020

Vandaag, precies twintig jaar geleden, werden mijn broer en ik geadopteerd uit Rusland. Die dag voelt als de verjaardag van ons gezin. Ieder jaar opnieuw halen we dezelfde herinneringen naar boven; van onze eerste ontmoeting in het kindertehuis in Oeljanovsk, de uitspraak van de Russische rechter waar mijn broer en ik werden toegewezen aan onze ouders tot het eerste nachtje als gezin in Nederland. Het verhaal begon in het kindertehuis en eindigde in het heden. Wat zich daarvoor had afgespeeld, was grotendeels onduidelijk. Dankzij het televisie programma Spoorloos vond ik afgelopen oktober mijn biologische moeder en haar broers en zussen terug. Mijn ouders en broer waren daar ook bij. Samen kwamen we twintig jaar geleden naar Nederland en samen hebben we mijn biologische moeder en familie ontmoet. Voor mij het aller dierbaarste moment in mijn leven. We vieren vandaag als gezin niet alleen ons twintig jarig jubileum, maar ook de hereniging met mijn moeder en haar familie.

***

Ik ben diep geraakt door alle lieve reacties en donaties die er na de uitzending zijn gedaan. Echt overweldigend. Uit de grond van mijn hart, dank daarvoor. Er is een geweldig geldbedrag opgehaald, waar ik mijn moeder en haar zusje Ravza mee ga helpen. Ik voel mij daar heel erg verantwoordelijk voor. Ik wil graag met jullie delen, hoe het met mijn moeder gaat en wat nu de vervolgstappen zijn. Bij ontwikkelingen post ik een update op mijn website. 

***

Mijn moeder Railya is eind december ontslagen uit de kliniek in Oeljanovsk en woont nu bij tante Ravza. Dit was twee maanden na mijn ontmoeting met haar. Ik was zo opgelucht toen ik dit hoorde. De indrukken die ik in de kliniek heb opgedaan, hebben mij enorm aangegrepen. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik een beter beeld heb gekregen van mijn moeders leven. Ik werd geconfronteerd met de harde realiteit. Op de dag van het vertrek ging ik een laatste keer met tante Ravza en Sergey (correspondent Spoorloos) langs de kliniek. Nog een keer zou ik mijn moeder omarmen en haar vertellen dat ik onvoorwaardelijk veel van haar houd. Echter kreeg ik de kans niet. De arts stond het niet toe dat ik mijn moeder nog een keer zou zien. De machteloosheid die ik toen voelde, werd een drijfveer voor mij. Ik ga haar hoe dan ook helpen. In de periode dat zij nog in de kliniek verbleef, kon ik vrij weinig voor haar betekenen. Echter zodra zij daar werd ontslagen, is er een afspraak bij een psychiater in Oeljanovsk gemaakt voor een her-diagnose. Haar voorgaande diagnose dateerde van veertig jaar geleden. Onlangs heeft deze her-diagnose plaats gevonden. De psychiater liet haar diagnose intact. Wel heeft hij haar minder zware medicatie voorgeschreven. Hij zal haar iedere twee maanden zien en waar nodig bijsturen. De kans dat haar geestelijke toestand dusdanig verslechterd dat ze hierdoor gedwongen opgenomen moet worden is hiermee aanzienlijk verlaagd. Mocht het toch zover komen, zal zij worden opgenomen in een kliniek in Kazan. Via Sergey, liet tante Ravza weten dat het nu beter gaat met mijn moeder. Ik heb geen rechtstreeks contact met mijn moeder, maar wel regelmatig met tante Ravza. Ook met Sergey heb ik geregeld contact. Door zijn hulp, kunnen we op afstand al veel doen voor mijn moeder en tante Ravza. Zo heeft hij een bedrijf in Barysh gevonden, die de waterleidingen bij het huisje van tante Ravza zal gaan aanleggen. Zodra de grond ontdooid is, zal hiermee begonnen worden. Hiermee is dan ook een start gemaakt, met het verbeteren van hun leefomstandigheden. Stapsgewijs zullen we verder gaan om mijn moeders en tante Ravza’s leven dragelijker te maken.